Als je vast zit….

Als je vast zit….

‘Edgen’ noemen we dat. Edging is het gevoel dat je hebt als je op de hoge duikplank staat en je wilt wel springen maar je durft niet. Terwijl je best weet dat het leuk is om te spetteren in het water daar onder. Edgen zien we veel in organisaties. Als een directieteam voor de derde keer de start van een teamcoachingstraject uitstelt. Als er in een cultuurtraject van consultant wordt gewisseld als de echte thema’s boven water komen. Als in een groep iedereen naar de wc moet als de leider gaat vertellen wat er de komende maanden gaat gebeuren bij de reorganisatie.

Edgen is te vergelijken met het begrip ‘overspronggedrag’ uit de biologie. Als een dier, bijvoorbeeld een koe iets erg spannend vindt (er komt een grote hond aan rennen), dan is ze soms in dubio tussen vluchten of vechten. En gaat dan… gras eten. Ultiem niks doen. Poezen gaan zich wassen, konijnen zitten verstijfd stil. En mensen… richten een derde task force op, gaan koffie halen, brengen nog een wat verbeteringen aan in het projectplan. Edgen los je niet op door iemand een harde duw te geven. Dan springt diegene nooit meer van de duikplank of wordt te hard en te snel met de neus op de feiten gedrukt en staat niet meer op.

Edgen los je op door iemand ‘over de rand te zoenen’, door ‘kissing over the edge’. Dit doe je door een zogenaamd ‘weerbericht’ te geven. Door het edge-gedrag te benoemen, te zeggen wat je ziet. Zonder oordeel. Zodat de groep, de coachee of die ene collega of je partner zelf kan beslissen of hij of zij de sprong waagt of zegt: nee nu nog niet. Bewuster en transparant voor de omgeving.

In het filmpje zie je ‘De Ultieme Edge’ :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *